İzmir’de Bir Otobüs Yolculuğu

Otobüse bindiğimde zar zor bulduğum ters koltuğa kendimi bırakıveriyorum. Normalde belki midem bulanır diye ters gitmeye cesaret edemesem de, bugün fena yorulmuşum ki hiç tereddütsüz oturuyorum. Aynı yüzey alanı ve hacmi kaplayacakken, şu koltukları ters koyma sebeplerini bile sorgulamıyorum bu defa.

Yanlışlıkla eski bir Türk filminin içine düşmüş gibi hissediyorum. Arka fonda yükselen “şiki şiki babaa”  melodisi, kokan pazar torbaları, dedikoducu teyzeler de olsa tam olacakmış. Bense bezgin Kemal Sunal’ı oynuyorum sanki. Ama bırakın o ortamda altılı ganyanı tutturmayı, kendimde en ufak bir şans kırıntısı bile hissetmiyorum.

Karşımda iki kadın oturuyor. Biri en az 50, diğeri 45 yaşında var. Yaptıkları yoğun makyaj ya da genç özentisi giyimleri bir yaş bile genç gösterememiş onları. Telefonum sürekli “batarya zayıf” diye uyarı verdiği için müzik dinlemem söz konusu değil. Mecburen onların sohbetlerini dinliyorum. İngilizce kursundan çıkmışlar, derste gördüklerinden bahsediyorlar. Gencecik yaşımdan ve kıt İngilizce bilgimden utanıyorum. Bu mereti bir gün hiç unutmamak üzere öğrenecek miyim acaba, merak ediyorum.

Bu saatlerde otobüsler hınca hınç dolu oluyor. E malum iş çıkışı, eve dönüş. Belli bir yaşın üzerindeki teyzelerle göz göze gelmemeye çalışıyorum. Özellikle ayakta kalmış olanlarla. Çok ayıp bu yaptığım biliyorum ama ayaklarım nasıl ağrıyor bir bilseniz. Kendimi daha geçenlerde yer verdiğim teyzeyi düşünerek rahatlatıyorum.

Tam o sırada “Bakiyeniz yetersiz” sesiyle irkiliyorum. Otobüse yeni binen birinin bastığı karttan kaynaklanıyor ses. “Bakiyeniz yetersiz” diyen o berbat ses, her şeyi afişe edercesine yankılanıyor otobüste. Başına geldiğinde insanı sebepsizce yerin dibine sokan bir durum, inanın bana. Kartımda fazladan para kalmış olsaydı vermeyi teklif edebilirdim ama bir “bakiyeniz yetersiz”i daha kaldırabileceğini zannetmiyorum zavallının.

“Ay bunu nasıl bilmezsin ayol, derste anlatmıştı Selda Hanım” diyor karşımdaki hanımlardan yaşlıca olanı, yanındakine. Diğeri bozuluyor, mimiklerinden belli. Saçını şöööyle bir geriye attırışı var sormayın. Ah şu ego nasıl bir şeydir? Devam ediyorlar konuşmaya. Gezme tozma planları, pasta börek tarifleri… Yanımdaki kulaklığını takmış, camdan dışarı bakan kıza nasıl özeniyorum o an. Belki de gerçekten teyzenin birine yer vermeliydim, en azında zihnen yorulmazdım diyorum kendime.

Dikkatimi başka yerlere vermeye çalışıyorum. “Metro çalışması bitti/ bitiyor/ bitecek…” yazan ve artık en ufak bir heyecan uyandırmayan afişten gözlerimi kaçırıyorum. Evet tahmin etmek çok zor değil sanırım, İzmir’deyim. Bitememiş metrosu, kalabalık ve seyrek otobüsleri bile içimdeki İzmir aşkını silemiyor sanırım. Belki de senelerin verdiği alışkanlıktan. Ama bu içimdeki sevginin son zamanlarda gittikçe arttığını söyleyebilirim size.

Bağrışmalarla kendime geliyorum. Birkaç kişi tartışıyor. Kavga ediyorlar diye düşünüyorum ama yanılmışım. Anlaşılan az evvelki yetersiz bakiye mağduruna biri yardım eli uzatmış bile çoktan. Sevgili mağdurumuz da karşılık olarak gereken parayı yardımseverine vermeye çalışıyor. Ama beriki “Aaaa valla olmaz, asla almam” diye yaygarayı basıyor. Diğeri de ısrar belirten sözcükler sarf ediyor vs… Bu da çok alışık olduğumuz bir görüntü, bindiğimiz her iki otobüsten birinde mutlaka yaşanan senaryo. Sonuç hangi tarafın daha inatçı olduğuyla alakalı olarak değişiyor.

Dengesini kaybetmek pahasına kız arkadaşının elini bırakmayan çocuğa takılıyor gözüm. Bunlardan ise her otobüste en az beş tane bulmak mümkün. Haddim olmayarak sorguluyorum ciddiyetlerini. Yanındaki öyle biri olmalı ki diyorum… Turgut Uyar’ın dizeleri dudaklarımdan tereddütsüzce dökülüversin:

“Ama Allah bilir ya ne saklayayım

Yanında ihtiyarlamak istiyorum”.

Önyargılı davranmak değil, yalnızca bu dizeler öylece kolaylıkla çıkamaz gibi geliyor insanın ağzından. İnsan bekleyebilmeli, beklemeyi bilmeli. Beklemeye aşık olmalı uzunca bir zaman. Bu dizelere inanmamak, hatta yeri geldiğinde nefret duymak pahasına bile bekleyebilmeli. Marifet değil tersini yapmak, öyle düşünüyorum.

İşte bu nedenle o an, Uyar’dansa Cemal Süreya’nın kelimeleri daha ağır basıyor içimde:

“İşte bu ellerimle yalnızım işte bu, inanmazsan bak

Bu saçlarımla, bu iyi giyimlerimle, paralarımla

Sen varsın ya sen çoğu kez yetmiyorsun

Uzakta mısın sen misin söylemiyorsun”