‘büssürü’ kalp*

Böyle Şubat sonlarında erkenden açıveren beyaz çiçekleri seviyorum ağaç dallarında. Sabahları okula giderken kampüsün her tarafının kazılmamış olduğu eski günleri seviyorum. Sınavı beklerken ders notlarımdan gemiler yapmayı da. En yalnız zamanlarımda, eskiden çok sevdiğim o kafede otururken ansızın çalmaya başlayan baba-kız şarkılarını seviyorum(Bizim çok vardır, sizin yok mu?). ‘Sınav Cumaları’nın öğleden sonralarını seviyorum. Kaygısız gezmelerini (Şu an en çok onu bekliyorum, sadece saatler kaldı). İzmir’deyken … Okumaya devam et ‘büssürü’ kalp*