Senelik Sayım Döküm

28 yaşımın son günü bugün, balkondaki salıncakta ööööyle sallanıyorum. Küçükken bu yaşımın hayalini kurmuş muydum? İnanın hatırlamıyorum. Ancak kursam da bu kadar yürek çarpıntısını hayal etmezdim herhalde. 

En çok pijamasıyla rahat edip, en çok evinin balkonunda mutlu olan biri için akla gelecek ilk duygu pek tabii stres değildir. Ancak siz onu bir de benimle yaşayanlara sorun. Neşemi bir rüzgâr gibi dağıtır endişelerim. Bazısı çözülür, bazısı uzar da uzar; kimisi elimdeyken, kimisi hiç de elimde değildir. Ancak zihnim enerjisini hareketinden alan bir makine gibi devinir. Yüreğimin o garip çarpışından anlarım, parmak uçlarımı bir soğukluk yalar. Hasılı, endişelenirim.

Oysa endişelenmek kolay kılmaz hiçbir işimi. Hem ben bir hayli şanslıyımdır da, üstelik bunu kendim de bilirim. Ama işte ne yaptın, derseniz; 27 yaşında, endişelendim a dostlar… Türlü türlü, başka başka şeylere endişelendim. Egzamalar çıkarana, döküntüler dökene kadar; işe, okula, eve, arkadaşlara, her nevinden insan davranışına şimdi geri dönüp bakınca hiç de ehemmiyetli olmayan şeylere endişelendim. 

Sonra bir garip rahatlık geldi… O dolu dizgin endişelerin peşinden sürüklediği soğuk bir rahatlık. Geldi ve endişelerimin üstüne oturdu. Onları yok etti diyemiyorum ama ne yaptı etti alt etti bir biçimde. Ben de o rahatlığın elinden tuttum işte…  Sonra da kendimi yokuşlara sürmeyeceğime söz verdim. Endişelerimi gördüm, tanıdım ve kabul ettim. Birer birer yollarına koymaya gayret ediyorum. Ama ancak elimden ve içimden geldiği kadar.

Biliyor musunuz yarın bir yaş daha yaşlıyım ben. Ve biliyor musunuz, her şey de olduğu kadar.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s