Savaş Alanı

Bomba patladı. Hiç hareket edemedim, öylece kalakaldım. Bunu cesaret olarak düşünmeni istemem sevgili okurum. Cesaret; o bombayı fark ettiğin an uzaklaşmaktır ya da kendini korumaya almaktır. Parçalarımı kendim ve dostlarım topladık. Bir şekilde tedavi olmaya çalıştım.

Bu bombayı canlı bomba olarak görüyorum. Canlı bombayı patlatan kişi genelde beyni yıkanmış ve bir hedef için yararlı bir şey yaptığını düşünen biridir. Hatta genellikle uyuşturucu bağımlısı olurlar. Ama sonuçta en çok kendilerine zarar verirler. Hatta ölürler, kendilerinden de pek bir parça kalmaz.

Yaralı olarak tek ben çıktım bu patlamadan. Diğerleri hayatlarına bakmaya çalıştılar. Belki sesi duydular ama üzerimdeki enkazı anlamlandıramadılar. Sen arkaya bakarken o anda birçok şey yaşanmış olabilir sevgili okurum. Bir insanın bazen tepkisinin altında birçok neden vardır senin görmediğin veya anlamlandıramadığın. “Enkazın üstüne basma!” denilir belki orada bir yaşam vardır diye. Basmak ne kelime sevgili okurum, üstümde tepindiler. Sesim çıktı biraz ama enkazı kaldırıp bakmadılar.

Her patlamanın sonucunda bir mucize bekler ya insan. Benim mucizem oldu. Yanımdaki birçok farklı insanı ve gerçek dostlarımı fark ettim. Kendimi keşfetmeye çalıştım. Yani ambulansım zamanında yetişti de beni başka yere götürebildi.

Savaş alanından uzaklaşmak gerek bazen geride neler kaldığını ve olayın sebebini anlayabilmek için. Alandan uzaklaşınca “Şurada olsaydım bir şey olmazdı ya da keşke o yerden geçmeseydim.” denir. Bu alana giderken çetrefilli yollarda ben biraz kaybolmuşum gibi geliyor ama belki de kendimi bulmuşumdur. Onu da zamanla anlarız.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s