Yas

Canım Viz’e,

İlk görüşte vurulduk sana, girip kazaklarımın arasına oturduğunda. Endamlıydın, turuncuydun, sıcacık bakan yeşil gözlerin vardı. Canım benim.

Nereden bulurdun o kadar sıcakkanlılığı? Onca yıldan sonra bile hâlâ akıl sır erdiremedik. Sana bakınca kalbi erimeyen kimseyi tanımadım. Sonra, o yarı aptal, yarı muzır tavırların. Sana söylediklerimin hemen hepsini anlardın ama hepsini dikkate almazdın, bilirdik. Sevildiğini bilmenin o güzel rahatlığı vardı hep üzerinde. Dünya patilerinin altında değilse de, patini istemediğin hiçbir şeye sürmezdin.

Eve girmek senin selamınla başlardı. Kapıda değilsen bilirdik ki çalışma odasından biz çıkarken sen çıkmamışsın. Söylenirdin. Mutluyken, açken, girmek isterken, çıkmak isterken, evdekilerden sıkılınca başka başka seslerle söylenirdin. Seni anlardık. Anlamazdan gelirsek de pati içlerini sürerdin kapılara Burnunu bize sürerdin, daha sesli daha çok söylenirdin. Biz pes ederdik belki, sen her gün yeniden kazanırdın.

Evin baş kedisi olarak beni tanımanı, Andaç’a sonradan sonraya fena halde alışmanı, babamı her gördüğünde insan dilinde “Dedem gelmiş!”e mukabil bir çığlıkla onun yanına gitmeni ve yalnızca onunla muhatap olmanı, annemi uyuyakaldığı kanepede esir almanı, diyete başladığın ilk gece Kerem’i kendine hedef bellemeni; kalorifer petekleriyle, güvercin ve kargalarla, yavru kedilerle, uyuyan insanın üzerinde uyumakla, çilek başta olmak üzere sair meyveyle olan alışılmadık muhabbetini, evden asla çıkmak istememeni; göbeğindeki balık kraker şekilli beyaz tüylerini, çeneni, burnunu, pati içlerini, kadife kulaklarını sevmemize izin verişini, büsbütün seni sevmemize izin verişini, yirmi dört saat içinde avuçlarımızdan kayıp giderken bile naif, kibar, iyi huylu, sevgi dolu; tanıdığımız, bildiğimiz Viz olmanı, seni tanıdığımızdan beri kalbimizde var olan o sıcak yerini…

Evimizin biraz önünde, bakmalara doyamadığın yeşilliklerde, ağaçların altında, yine tarçınlı rulo gibi kendi kendine dolanmış uyuyorsun şimdi. Bize ise, en yakın arkadaşımızın yası kalıyor. Oysa sen bilirsin, nasıl seviyoruz seni.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s