Hayatımın Şarkısı

İlk defa bir yazıya başlarken nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Canım okurum, sana o kadar çok şeyden bahsetmek istiyorum ki, içim içimi kemiriyor. Ben bunu genellikle çok yoğun ve karışık duygular içerisindeyken yaşıyorum.

Renklerim bir yandan canlanmaya çalışırken, sanki diğer yandan sadece siyah beyaz oluyor. Her şeyi açık anlatamıyorum, bunu biraz içime kapanık bir insan oluşuma bağlıyorum. Sadece şöyle anlatabilirim. Almak istediğin ama indirime girmesini beklediğin iki ürün var. Birinci ürünü indirime girer girmez alabiliyorsun ve tam da istediğin gibi oluyor. Fakat ikinci ürünü indirime girdiğinde kaçırıyorsun ve o sırada başkasının üzerinde olduğunu ve sende olsaydı gayet de güzel olacağını fark ediyorsun. Sana somutlaştırarak böyle anlatabiliyorum. Kalbimin ortasında akan nehir taşmak üzere canım okurum. Bazı durumlarda kendimde çok güç kalmadığını hissediyorum. Güçlü kalmak istediğimi düşünmüyorum. Öyle bir karışıklık işte sırtımdaki. Sürekli olumlu tarafa bakmıyorum. Yapabileceğim çoğu şeyi yaptığımı görüyorum. Biraz da insanlardan uzaklaşarak içime dönüyorum. Sonra bana iyi gelebilecek, gerçek anlamda benim şarkım olan hayatımın şarkısını, Pentagram-Sonsuz’u açıyorum.

Bu şarkıyı dinlerken kendimi karşımda birleri var da, bana, benimle ilgili bir şeyler anlatıyormuş gibi hissediyorum. Sonsuz bir galaksi içinde, her şeyin, biz sonlu varlıkların istediği gibi olamayacağını anlıyorum. O kadar yumuşakça gerçekleri yüzümüze çarpıyor ki şarkı, sözleri beni düşündürse de, melodisi huzur veriyor.

En çok da ‘Zor günlerin/Ardında huzur olmaz/Ki her zaman/Umutlar yön bulmaz/Yarın olsa da o-h(beklenen)/Gün olmaz’ kısmını seviyorum. İlk defa bir şarkı sözü bana bu kadar gerçekçi göründü. Tuhaf bir şekilde bana iyi geliyor. Belki tüm hayatımda yaşadıklarımı önüme sermesi, hayatımı film şeridi izler gibi izlemem hoşuma gidiyor olabilir.

‘Sözlerim gerçektir/Yüreğim kardeştir her zaman/Umudum sonsuzdur/Uğraşım bitmez hiçbir zaman’ nakaratında kendimi görüyorum. Benim karakterimin bir kısmında bu sözler yatıyor. Evet, gerçekler beni yıksa da, bir şekilde umuda bağlanabiliyorum. Çünkü bir yerlerde güneş batıyorsa, o güneş mutlaka başka bir yeri aydınlatmaya gidiyordur.

Canım okurum ortaya karışık bir şeyler yazdığımın farkındayım, içimdeki karışıklığa ver sen onu. Bazen bazı şeyleri doğrudan anlatamıyorum. Ama sen beni birazcık bile anladıysan mutlu olduğumu bil. Çünkü bir yerlerde beni anlamaya çalışan birinin olması beni umutlandırıyor.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s