Vedasız Bitişler

Kimileri sever vedayı, kimileri hiç istemez veda etmeyi. Vedalar hüzünlüdür evet ama bazen olması gerekendir. Bittiğini o zaman anlarsın. En azından yaşananlara bir saygıdır benim gözümde. İyi veya kötü ne yaşandıysa hepsine eyvallah demektir.

Vedasız biten ilişkiler bana hep yarım kalmışlık hissi verir. Bir anneye, babaya, sevgiliye, arkadaşına veda etmeyip, sanki o hayatına hiç girmemiş gibi devam etmeye başladığında insanın içinde bir şeyler oturur.

Nedir bu kadar içimize oturan diye soracak olursanız cevap vereyim. O insanla geçirilen zamanların kağıt gibi yırtılıp atılması bu kadar kolay mı diye düşünüyorum. Belki kırgınlıkla bitti ama güzel geçirilen o saatler, dertleştiğimiz o dakikalar, bakışlarla anlaştığımız o saniyelerin hatırı yok mu, diyebiliyoruz. Bir yandan da bu kadar yabancılaşmanın fazla vakit almadığı geliyor insanın aklına. Bir ilişkiyi oluşturmak bazen yıllarını alıyor ama bitirmek anlar içinde olabiliyor. Hayatın adil olmadığı bir kez daha yüzüne vuruyor insanın.

Vedasız bırakılan o insan ise hep son bakışı, son sarılışı, son birlikte vakit geçirilen anı düşünür durur. Hatta ilk aklına gelmez o vakitler. Yaşanırken bazı şeyleri değersizleştirdiğimiz o vakitleri akla getirmenin acısını tatmak ve o anların birden değere bindiğini görmek koyar insana.

Bir ilişkiyi bitirecekseniz, mümkünse veda edin. Böylece hem kendiniz için hem de karşı taraf için akıldaki bitip bitmediğine dair soru işaretini kaldırmış olursunuz. Hem de güzel günlere bir iyilik yapmış olursunuz.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s