Son Birkaç Haftadır

Son birkaç haftaya kadar hep bildiğim tatlarda yaşamışım hayatı. Her şeyi kategorize etmeyi sevdiğimden hisleri de renklere ayırmışım sanki, huzurun rengi, neşenin, dinamizmin, hatta biliyor musunuz acının bile… Biri çıkıp da “Her şeyi renklere ayırıp uygun renkleri bir arada tutarak yaşanacağını sanıyorsan yanılıyorsun.” dememiş. Esasen gardıroba tişörtlerimizi kategorilemeye de benzemiyor.

Bunca acı yaşadığımda öğrendiğim çok şey oldu elbet ama şu an bahsini açacağım, her acının bambaşka bir renginin olduğu. Acının aynısı yok. Bir kişinin tecrübe ettiği acılar aynı renk olmadığı gibi, iki ayrı kişinin de aynı renk acısı olmayacak.

Hani midemiz ağrıdığında hissederiz ya varlığını, hani ayak bileğimizi incittiğimizde fark ederiz ya önemini, bedensel olmayan acılar da böyleymiş. Söyleseler bayağı edebiyat olduğunu düşüneceğim bağlantılar kuruyorum tecrübelerim hakkında. Şaşıyorum kendime bir yandan, öte yandan da çıkardığım dersler sadece bu kadarla kalmamalı diye düşünüyorum. Bu kadar acıyı sadece acıların iyi günleri hatırlatması gerektiği çıkarımını yapabilmek için yaşamamışımdır. Öyle değil mi?

Konudan konuya geçmiş olacağım ve keskin bir geçiş olacak biliyorum ama bir diğer yandan yeni bir şeyler okuduğum (en azından okuma fikri ile yatıp kalktığım) zamanlar oldu son birkaç hafta. Virginia Woolf, Kendine Ait Bir Oda kitabında bir yerde sürekli kendinden bahsetmenin, kendin hakkında ve ben kişisinde yazmanın yazarlıkta başarısızlık olarak algılanması gerektiğini ifade ediyordu. Kitaptan çok daha fazlasını öğrendim ama bu cümleyi kendime alıp, bir kenara koydum. Sürekli kendimden bahsetmekten ben de çok bıktım sevgili okur. Çünkü kendim dışında bir dünyaya ulaşamayacaksam neden yazarak vakit kaybediyorum ki?

Sonra son birkaç haftadır hep geçmişe dalıyor bakışlarım. Belki de yaşadıktan sonra hiç hatırıma getirmediğim anılar geliyor aklıma. Etraflıca düşündüklerim de oluyor, gülüp geçtiklerim de. İlk defa farkına vardıklarım da oluyor ilginçtir. Varlığını bile unuttuğum (hatta belki de hiç hatırlamadığım çünkü unutmak ile hatırlamamak aynı şey değil) insanlar hafızama düşüyor. Çırpınıyorlar bir müddet. Nasıl ve nerede olduklarını merak ediyorum.

Son birkaç haftadır sürekli ölümü düşünüyorum. Ölmeyi çok istediğim zamanlar da oldu ama herhangi bir başarısız girişimim olmadı. Başarısız girişimleri kabullenemeyecek kadar oğlak burcuyum sanırım. Başaramayacağım şeylere hiç girişmem. Başarabilenler denesin sonuçta. Ölümü düşündüm dedim ama bu böyle majör depresyon belirtisi saydıkları tarz bir düşünce değildi (ya da öyledir bilemiyorum). Ölümü üzücü düşünmedim. Meraklı düşündüm. Şaşkın düşündüm. Yakından düşündüm. İçinde olmanın nasıl bir şey olacağını öngörmeye çalıştım. Bundan mıdır bilmiyorum anneannemi gördüm bu gece rüyamda. Ölümünü farklı bir evrende, farklı bir zamanda oynadık. Çok özledim onu. Sonra bir anda lanet olası işe uyanma alarmı çaldı. Anneannemi gömememiştim bile daha.

Son birkaç haftadır ne oluyorsa ruhumda farklı yankılar buluyor. Her taraftan baskı hissettiğim anlar ve başıboş kalmış olduğum zamanlar oldu. Hiçbiri birbirinden farklı ve daha önce değil. Her anın önünde filmli camlar ve her zaman camlarımın yasanın izin verdiğinden daha koyu olduğunu söyleyen bir polis çıkıyor yoluma.

Son birkaç haftadır dünya küçücük. Uzandığım koltuk kadar gibi geliyor. Sonra bir an kendimi kum tanesi gibi hissettiğim bir devasalık karşılıyor beni. Zamanın göreceliliğini son birkaç haftayı seneler kadar uzun yaşayarak da olsa öğrendim. Sonuçta öğrendim bir şeyler işte. Öğrenmek yaşamaktır değil mi? Öğrenmediğin gün yaşamıyorsun demektir. Onu da denerim belki bir başka sefere.

Son Birkaç Haftadır” üzerine bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s