Hayal kırıklıklarımın suyu çıktı. Birleşip kazan kaldırmaya falan başladılar. Yakında saltanatım son bulabilir, sürülebilirim diyarımdan.

Bir kere de eski günleri özlemesek, diyorum. Hoş, var özlemediğim bazıları da. Ama hiçbir şey iyiye gitmiyor.

İnsana en çok, güvenip kendini açtığı kişinin hayal ürünü olması koyuyor. Kendini tamamen bırakabileceğin insan bir ütopya. Öyle biri yok.

Artık her yol tek bir yere çıkıyor ve o yeri sevmiyorum. Suçu birilerine atmaya çalışıyorum, bana kalmasın da gerisi önemli değil, diyorum ama günahları yüklediğim tüm keçiler gelip beynimin içinde otluyor.

Yaralarım yüzüme yüzüme vurulurken üzülüyorum, hiç büyümemişçesine kabuklarını soymaya fırsatım kalmıyor. O zaman dizlerimdi, şimdi en çok burnum sürtüyor.

Beraber gittiğiniz o büyülü konserin yıldız tozları fazla kalmıyor üstünüzde, galaksiye savruluyor. O şarkıları yemin eder gibi söylemiyorsunuz beraber. O, seni düşünmeye kalmadan uyuyor, sevmekten de belli ki usanılıyor.

Artık geride bıraktığım yol ayrımlarından kocaman bir koleksiyonum var. Çatallanan yollar boynuma boynuma batıyor.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s